Vertigo

Θυμάσαι τότε
που ήσουν κάτω
που είχες νικηθεί
που έχωνες το νύχι σου στον αρμό από τα πλακάκια
λες και όλο το νόημα της ζωής σου είχε κυλήσει εκεί μέσα
και ήθελες να το πιάσεις και να το σώσεις;
 Θυμάσαι τότε
που δεν έβρισκες πουθενά διέξοδο
κανείς δεν μπορούσε να σε βγάλει από τον πόνο
όλα τα σωσίβια άχρηστα
όλα τα χέρια βοηθείας κομμένα από τον ώμο;
 Θυμάσαι τότε
που η αγωνία ήταν ο φίλος σου
ο μόνος σου φίλος
που σου χάιδευε τα μαλλιά στο ιδρωμένο κρεβάτι
σου μουρμούριζε αυτό το εφιαλτικό νανούρισμα
για να μην μπορείς να κοιμηθείς ποτέ
και σε τάιζε μόνο πετσάκια από τα δάχτυλά σου;
 Θυμάσαι τότε
εκείνο το μεσημέρι
που άλλαξε η ζωή σου
που τελικά ο ουρανός σε πλάκωσε – ναι, έγινε, δεν το φαντάστηκες –
που το καλοκαίρι άλλαξε και έγινε
κάτι χωρίς εποχή
μια στροφή που δεν πήρες καλά
και έπεσες στο κενό
σε αργή κίνηση;
 Θυμάσαι τότε
που το φαγητό σου ήταν υπνωτικά
που η ζωή σου ήταν εγκλωβισμένη στο χρόνο
που το κορμί σου δεν ένιωθε
που οι πόροι του κορμιού σου είχαν βουλώσει
και το μυαλό σου είχε γίνει λάσπη;
 Μην ξεχνάς
Αυτή ήταν η στιγμή που ένιωσες πως μία είναι η πορεία σου
Μόνος
Με έναν αέρα να σε σπρώχνει αναγκαστικά
Σαν μία μητέρα που σπρώχνει το παιδί της να βγει στη σκηνή χωρίς εκείνο να θέλει
Εσύ
Δειλά
Προς την Αλήθεια
NYX
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s