Αγνωμοσύνη

1382401_715980045097612_454523857_n

Απόψε έπαθα κάτι, που έχω καιρό να το πάθω. Έπαθα, πάθος, πάθημα.
Είδα έναν πίνακα που με συγκλόνισε.

Τον είδα σε μια φωτογραφία μιας φίλης, χωρίς να βλέπω λοιπές πληροφορίες. Μόνο την εικόνα αυτού του υπέροχου ανδρικού γυμνού σωματος, να υποφέρει.

Εξαπέλυσα ένα μίνι κυνηγητό τέχνης μέσω inbox σε φίλους που ξέρω ότι θα μπορούσαν να βοηθήσουν. Οι έρευνες απέδωσαν. Μου έδωσαν το πρώτο στίγμα, ότι ίσως να εκτίθεται σε μια αναδρομική έκθεση στο Musée d’Orsay, με θέμα το ανδρικό γυμνό (Masculin/Masculin). Από εκεί και πέρα με πολλή επιμονή, ανακάλυψα πως ο πίνακας αναπαριστά το φοβερό βασανιστήριο του Ιξίωνα, του πρώτου ανθρώπου στην ελληνική μυθολογία που σκότωσε συγγενή του, και πρόκειται για έργο του Jules-Elie Delaunay.

Ο Ιξίωνας αναπαριστάται δεμένος με φίδια, να γυρίζει αιώνια σε έναν φλεγόμενο τροχό, στα Τάρταρα. Και αυτό, γιατί έδειξε αγνωμοσύνη στον Δία, που τον περιέθαλψε, μετά τον φοβερό φόνο, που είχε διαπράξει.

Το έργο αυτό με ώθησε, σχεδόν υπνωτιστικά, να θελήσω να γράψω κάτι, κάτι δυσδιάκριτο, μεταξύ της δικαιοσύνης της αφόρητης ποινής που επιβλήθηκε στον αγνώμονα άνθρωπο και στην αφόρητη αίγλη του ανδρικού σώματος.

Δεν ξέρω τι σχέση μπορεί να έχουν αυτά τα δύο. Ίσως και να έχουν. Ίσως η ρωμαλότητα να δίνει ώθηση σε μία απίστευτη ματαιοδοξία, η οποία με την σειρά της οδηγεί στην πίστη ότι μπορεί κανείς να κάνει τα πάντα. Ακριβώς όπως ο Dorian Grey, όταν πίστεψε στα λάγνα λόγια του Λόρδου Henry Wotton, χρησιμοποιώντας την δύναμη της ομορφιάς του, κατέστρεψε ανθρώπους και ιδέες.

Παρόλ’ αυτά, η δύναμη ενός όμορφου ανδρικού σώματος είναι καθηλωτική. Αρκετά έχουν γραφτεί για την δύναμη της ομορφιάς της ψυχής, που φυσικά δεν γερνάει ποτέ, και ομορφαίνει και τα πιο περίεργα πρόσωπα και τα κάνει να γερνάνε με αίγλη.
Το ανδρικό κάλλος είναι ανώτερο του γυναικείου. Πολλοί θα διαφωνούν. Όμορφες διαφωνίες αυτές. Τις επιδιώκω.

Το ανδρικό σώμα, στην ανώτατη μορφή τελειότητας της ομορφιάς του, είναι αυτό ακριβώς: Τέλειο. Αρχέγονο. Μία απτή απόδειξη της δύναμης, με την κλασσική της έννοια. Την δύναμη της ομορφιάς, της ομορφιάς που μπορεί να λυτρώσει. Το γυναικείο σώμα, επιζητεί να ηττηθεί από το ανδρικό κάλλος. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι ηρωικότερο και πιο μεγαλειώδες, από να ηττάται κανείς από το κάλλος.

Ίσως να έχουμε κουραστεί σήμερα από την ρητορική των λέξεων, από την ρητορική του νου και της διανόησης. Ίσως απλά να μας έχει απογοητεύσει η συνεχής εξήγηση των πάντων. Ίσως η σιωπή και η κίνηση να είναι τώρα πιο επιτακτικές από ποτέ άλλοτε. Ίσως, να ήρθε η ώρα να εμπιστευτούμε το σώμα, την απλότητα και δύναμη των γραμμών του, την αρμονία.

Το σώμα του Ιξίωνα που υποφέρει, στο διηνεκές, στα Τάρταρα, μου φέρνει, μέσα στο βασανιστήριό του, ένα σκοτεινό μειδίαμα. Γιατί ξέρω πως δεν θα γεράσει ποτέ, εκεί στην αιώνια φυλακή της αθανασίας που του επιβλήθηκε από τους θεούς.

(φωτογραφία της φίλης Όλγας Παπαδάκη)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s