Ω γλυκύ μου έαρ

Ψάχνω στην αστρονομία απεγνωσμένα να βρω, αν υπάρχει κάποιος αστερισμός που να έζησε τόσο έντονα την ζωή του, που στο τέλος έκαψε την ίδια του τη φύση, το ίδιο του το φτιάξιμο. Ψάχνω να βρω αν υπάρχει αστερισμός που να λάμπει εκτυφλωτικά, σαδιστικά επάνω στους υπόλοιπους, που ο λόγος της ακτινοβολίας του να είναι ο πόνος. Ψάχνω να βρω ένα αστέρι που γεννήθηκε από τον πόνο, έζησε όλη τη ζωή του έντονα, αγκαλιάζοντας κι άλλα μικρά και μεγάλα αστέρια, μήπως σταματήσει την αιμορραγία, μήπως κάνει το τραύμα του να πάψει να πονά. Και στη φούρια του να αγαπά, να δίνει, να σκεπάζει, κάηκε.

Τίποτα δεν έχει σημασία. Γεννιόμαστε, γεννάμε, αγαπάμε ερωτευόμαστε, μαλώνουμε, τρώμε τις σάρκες μας, ξανά αγαπιόμαστε, γιατί;

All our lives we sweat and save,
Building for a shallow grave

* ευτυχώς πρόλαβα να σου πω ότι σε αγαπώ.
Όχι ότι έχει και καμία σημασία

 

 

P_20141226_145630_1

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s