Matryoshka

Γεννιόμαστε και μας κρατούν δυο χέρια, μια αγκαλιά / Ακουμπάμε νευρικά και βαθύτατα θλιμένα το κεφάλι μας σε ένα στέρνο / Πεθαίνουμε, αν είμαστε τυχεροί, μέσα σε δύο χέρια, σε μια αγκαλιά, μη μπορώντας να ακουμπήσουμε το κεφάλι μας / Αυτό ορίζεται από τους νόμους της βαρύτητας πια / Γινόμαστε μαριονέτες, μικρές κούκλες – μωρά, σαν αυτές που αγοράζουμε μωρά για να κάνουμε τις μανάδες / Η μάνα μου με αγκάλιασε όταν γεννήθηκα/ εγώ την αγκάλιασα όταν πέθανε / ίσως γι αυτό να φεύγουν οι μανάδες πρώτες / για να μπορούν να μας ξανακρατήσουν αγκαλιά όταν εμείς πεθάνουμε / στην άλλη μας γέννηση / να είναι εκεί και να έχουν προετοιμάσει τα πάντα / Ίσως, όταν ανοίξω τα μάτια μου στην Χώρα του Ποτέ να είμαι πάλι στην αγκαλιά της μάνας μου / Και αυτή στην αγκαλιά της μάνας της. Κι αυτή στην αγκαλιά της μάνας της / Ένα σύμπλεγμα από ματριόσκα στο διηνεκές.

???????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s