Bumper Zone

Είμαι πέντε.
Ίσως και έξι.
Ίσως να γίνεται και από πιο μικρή ηλικία.
Ίσως να πρωτοπήγα όταν έμαθα να περπατάω και να μιλάω.
Πατώ με τα παπουτσάκια μου – άραγε να ήταν τα μαυροκόκκινα ή κάποια άλλα; – επάνω σε αυτή την επικλινή αλουμινένια κατασκευή, που έχει επάνω της αυτά τα ανάποδα εισαγωγικά, σαν βελάκια, σαν αντιολισθιτικές σόλες, ακριβώς γι’ αυτό. Για να μην γλιστράμε. Βέβαια, αυτή η κατασκευή δεν είναι τόσο αποτελεσματική στα τακούνια, όπως παρατηρώ όντας στην ίδια θέση, χρόνια μετά. Κοιτάζοντας πότε τα παπουτσάκια μου, πότε τα αυτοκινητάκια, διαλέγω με προσοχή αυτό που θέλω να οδηγήσω. Ψέματα.
Δεν το διαλέγω με καμία προσοχή. Διαλέγω αυτό που μου γυαλίζει στο μάτι. Αυτό με το πιο εντυπωσιακό χρώμα. Μάλλον θα είναι εντυπωσιακό, για να το διαλέξω.
Έχω αγωνία. Αγωνία για το πότε θα ανακοινώσει ο κύριος από τα μεγάφωνα τη λήξη του γύρου. Περιμένω με ανυπομονησία. Σχεδόν δυσφορώ. «Όταν οδηγώ εγώ, δεν κρατά τόσο πολύ ο γύρος» σκέφτομαι και θυμώνω. Φυσικά και εκεί πρέπει να είμαι άτυχη. Φυσικά για τα συγκρουόμενα που οδηγώ εγώ, ο γύρος διαρκεί λιγότερο. Επειδή έτσι. Επειδή δεν τους αρέσει η φάτσα μου, υποθέτω. Ή ακόμη, επειδή είμαι αόρατη γι’ αυτούς, απαρατήρητη.
Αλλά αυτά τα σκέφτομαι τώρα.
Τότε δεν σκέφτομαι τίποτα, παρά μόνον περιμένω. Περιμένω να δοθεί το σήμα για να σπεύσω στην πίστα. Να σπεύσω με προσοχή, γιατί γλιστράει. Είναι όμορφη, σχεδόν γυαλιστερή, γκρι ποντικί το χρώμα της με ίχνη από λιγνές ροδίτσες. Κι επάνω, αυτή η σίτα. Σαν από κοτέτσι. Η σίτα πάνω στην οποία ακουμπάει το μεγάλο κατάρτι. Να, αμέσως αμέσως, μια εικόνα, μια εξήγηση: Είναι ένα κοτέτσι, που ταξιδεύουν κατάρτια, χωρίς θάλασσα, πάνω σε ένα ημιγυαλιστερό ποντικί χρώμα. Από εκεί παίρνει ζωή το αυτοκινητάκι.
Πολλές φορές τα αυτοκινητάκια που μου άρεσαν, ήταν εκτός λειτουργίας. Πολύ με στενοχωρούσε αυτό. Σαν να πείσμωνα. Ότι, γιατί να μην λειτουργεί αυτό που θέλω; Πολλές επιλογές μου ήταν απλά το δεύτερο καλύτερο, μιας και το πρώτο ήταν παρκαρισμένο στα εκτός λειτουργίας. Δεν ξέρω αν ήταν και εκτός λειτουργίας, εδώ που τα λέμε. Ίσως για λόγους οικονομίας του χώρου κρατούσαν κάποια παράμερα. Να χαζεύουν τα εν ενεργεία. Άραγε να ήταν πάντα τα ίδια παρκαρισμένα και πάντα τα ίδια εν ενεργεία; Δεν ξέρω. Δεν θυμάμαι.
Μα τώρα δόθηκε το σήμα και τρέχω να προλάβω το αυτοκινητάκι που έχω βάλει στο μάτι, πριν μου το προλάβει κάποιος άλλος. Και μάλιστα να προλάβω την θέση του οδηγού. Αλλιώς δεν μετράει. Αλλιώς το πήρε άλλος. Έτσι πάει. Την πρώτη φορά – τις πρώτες φορές, μάλλον – ήμουν συνοδηγός. Ο μπαμπάς οδηγούσε. Και ήταν το τιμόνι πιο μεγάλο. Λευκό, μεγάλο, κοκκάλινο. Ή μπορεί και να ήταν πλαστικό, αλλά έχω την αίσθηση πως ήταν κοκκάλινο. Και άλλη μια αίσθηση που έχω είναι πως έχω χτυπήσει το κεφάλι μου σε ένα τέτοιο. Μπορεί και όχι.
Αγαπώ τα συγκρουόμενα, τόσο πολύ! Βγάζω πάντα τρεις μάρκες – τουλάχιστον. Για εμένα τρεις είναι λίγες. Αλλά για την παρέα, είναι πολλές. Κανείς δεν αγαπά τα συγκρουόμενα όσο εγώ. Δεν αγαπώ τίποτε στα λούνα παρκ όσο τα συγκρουόμενα. Από τόσο δα ήξερα πως θα γινόμουν πολύ καλή οδηγός, από τα συγκρουόμενα. Ξέρω, δεν είναι η καλύτερη κρίση αυτή για έναν οδηγό, μα το ήξερα πως θα είναι έτσι. Στα συγκρουόμενα η χαρά μου ήταν πάντα δεδομένη. Κυνηγούσα όλους στην πίστα. Φυσικά περισσότερο φίλους. Φυσικά περισσότερο τον έρωτά μου. Αλλά και αγνώστους. Με ένα μόνιμο χαμόγελο κυνηγούσα τη σύγκρουση με άλλα αυτοκινητάκια. Και πόσες μανούβρες έκανα! Να μην ξέρει το υποψήφιο θύμα από πού θα του έρθει. Και έκανα και σβούρες με το τιμόνι.
Πόσο μου αρέσουν τα συγκρουόμενα!
Σχεδόν τόσο όσο δεν μου αρέσουν οι συγκρούσεις.
Τις φοβάμαι τις συγκρούσεις.
Τις τρέμω τις συγκρούσεις.
Δεν τις θέλω.
Στις συγκρούσεις δεν γελάς.
Στις συγκρούσεις πάντα κάποιος κλαίει.
Στις συγκρούσεις μπορεί κάποιος να πληγωθεί τόσο, που να θέλει να φύγει και να τον χάσεις και να μείνεις μόνος στο λούνα παρκ.
Και είναι τρομακτικό να μένεις μόνος.
Στο λούνα παρκ.
Στις συγκρούσεις γίνεσαι άσχημος.
Ασχημαίνει το πρόσωπό σου.
Αποκτάς βαθιές χαρακιές στο πρόσωπό σου.
Στις συγκρούσεις πέφτεις.
Σε σπρώχνουν και πέφτεις.
Μπορεί, όμως, και να κρατηθείς.
Μπορεί, όπως στα αυτοκινητάκια, να έχεις την πορεία σου και να σε βρουν πολλές συγκρούσεις, πλαγιομετωπικές. Κι εσύ να τιναχτείς μέτρα μακριά.
Αλλά να συνεχίσεις την πορεία σου.
Γιατί σε προστατεύει το λάστιχο γύρω από το αυτοκινητάκι σου.
Κι έτσι συνεχίζεις.
Ώσπου να φωνάξει ο κύριος από τα μεγάφωνα ότι ο γύρος σου τελείωσε. Εσύ περιμένεις στο αυτοκινητάκι σου με τη μάρκα στο χέρι, γιατί θέλεις κι άλλο. Γιατί είναι τόσο ωραίο να συγκρούεσαι και να γελάς και κανείς να μην παθαίνει τίποτα.
Είναι τόσο ωραίο να υπάρχει ένα λάστιχο ασφαλείας.

dsc_0991

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s