ΝΗΣΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ, Ι: ΝΑΞΟΣ *ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

Στη Νάξο σήμερα γιορτάζει ο Άγιος Νικόδημος.
Και θυμήθηκα πόσο μου αρέσει το όνομα Νικόδημος. Δεν ξέρω κανέναν Νικόδημο.
Ξέρω όμως πολύ καλά την εκκλησία του Αγίου Νικοδήμου στη Χώρα της Νάξου. Ξέρω πολύ καλά τη Νάξο.

Η Νάξος είναι το νησί της εφηβείας μου.
Η Νάξος είναι το νησί που ξενύχτησα πολύ, χόρεψα πολύ, ήπια πολύ, ερωτεύτηκα πολύ.

Η Νάξος είναι απέραντη. Έτσι φαίνεται, σε σχέση με τα υπόλοιπα κυκλαδονήσια. Γύρω στην τρίτη φορά που την επισκέφτηκα, κάπου στα 19 μου, έμαθα πως είναι το μεγαλύτερο νησί των Κυκλάδων με την ψηλότερη κορυφή στις Κυκλάδες, τη Μύτη του Ζα. Και κάπου εκεί γύρω είναι η Απείρανθος. Και λίγο πιο κάτω είναι ο Απόλλωνας.

Σε κάποια από τις επισκέψεις μου, πήγα στον Απόλλωνα. Για να φτάσεις στο χωριό, πρέπει να ανέβεις τον Ζα. Και να τον κατέβεις. Με το γνωστό ΚΤΕΛ Κυκλάδων, με γκρεμούς να χάσκουν, με τουρίστες να τραγουδούν, με 17 χρόνια να λάμπουν στα μαλλιά σου. Και να νιώθεις ήδη μεγάλος. Γιατί πού να ήξερες…

Στον Απόλλωνα υπάρχει ένας Κούρος. Ένας τεράστιος γίγαντας που κοιμάται στην παραλία. Φυσούσε πολύ εκείνη τη μέρα στον Απόλλωνα και δεν μπόρεσα να κολυμπήσω. Έχω μια φωτογραφία μου με μπλε μπικίνι, μαλλιά καρέ βρεγμένα και πόζα. Χαμογελώ.

Την ίδια χρονιά ερωτεύτηκα πολύ. Αυτός που ερωτεύτηκα ήταν ψηλός πολύ και ξανθός. Οδηγούσε τρένο στην Σουηδία. Σε κάποιο μέρος της. Ερωτευτήκαμε ταυτόχρονα δύο φίλους, εγώ και η φίλη μου. Ο οδηγός τρένου νοίκιασε μια μέρα ένα σκούτερ και γυρίσαμε το νησί. Σταματούσαμε σε κάθε πύργο και πυργίσκο που συναντούσαμε. Δεν βγάλαμε καμία φωτογραφία.

Το επόμενο πρωί, καθίσαμε να φάμε κάτι και αγόρασε μία καρτ-ποστάλ. Δεν θυμάμαι πού θα την έστελνε. Σε κάποιον φίλο, στους δικούς του… Δεν θυμάμαι. Από πίσω έκανε ένα μικρό χάρτη, και δύο ανθρωπάκια επάνω σε ένα μηχανάκι με τεράστια χαμόγελα.

Το βράδυ βολτάραμε ο φίλος του και η φίλη μου, αυτός κι εγώ στο Κάστρο της Νάξου. Φορούσα λευκά κι αυτός λευκό πουκάμισο. Σε κάποια πόρτα κάποιου σπιτιού του Κάστρου φιληθήκαμε για πολύ ώρα. Δεν θυμάμαι τι λέγαμε. Δεν θυμάμαι αν μιλούσαμε καν. Θυμάμαι ότι γελούσα πολύ και φιλιόμασταν.

Ανέβαλλαν την αναχώρησή τους τέσσερις μέρες.

Μετά έπρεπε να φύγουν. Τους πήγαμε στο λιμάνι. Περιμέναμε αμήχανα μαζί τους το καράβι. Νομίζω ότι μέσα μου παρακαλούσα τον Άγιο Νικόδημο να μην έρθει το καράβι και να μην οδηγήσει πίσω στην πατρίδα του το τρένο.

Ίσως να μην με άκουσε ο Άγιος γιατί δεν ήταν η γιορτή του. Ίσως γιατί είχε κάποιες άλλες δουλειές. Ίσως γιατί απλά έπρεπε να γυρίσει να οδηγήσει εκείνο το τρένο.

Η Νάξος έχει μια τεράστια πόρτα, αφημένη στο χώρο και στον χρόνο. Κανείς δεν ξέρει αν είναι ανοιχτή ή κλειστή. Είναι απλά μία πόρτα. Ενός ναού που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Ένα δρομάκι οδηγεί στον βράχο της Πορτάρας. Το δρομάκι αυτό χωρίζει τη θάλασσα στα δυο. Αριστερά το Βίντσι, δεξιά η Γρόττα. Η Γρόττα είναι το άγριο πέλαγος. Το Βίντσι το ήρεμο λιμάνι.

Πάντα περίμενα πότε θα φυσσάει έτσι, ώστε να μπορώ να κολυμπώ στη Γρόττα. Να πηδάμε από τα βράχια μέσα στην άβυσσο. Ήταν αυτονόητο ότι δεν θα κολυμπούσα στο Βίντσι. Δεν κολύμπησα νομίζω ποτέ.

Ένα μεσημέρι είχε νηνεμία. Βουτούσαμε στη Γρόττα. Κάποια στιγμή βάλαμε στο μάτι ένα βράχο καταμεσής της Γρόττας. Καταμεσής του Αιγαίου. Δεν ήταν πολύ μακριά από εκεί που καθόμασταν. Κολυμπήσαμε ως εκεί, ανεβήκαμε στο βράχο ο οποίος ήταν γεμάτος πεταλίδες. Καθίσαμε κάμποσο να πάρουμε μια ανάσα. Μα μείναμε περισσότερο γιατί πέρασε ένα καράβι και ήρθαν απόνερα. Τα απόνερα ήταν ψηλότερα από τον βράχο. Τα απόνερα κόντεψαν να με γκρεμίσουν από τον βράχο. Η φίλη μου πρόλαβε και με κράτησε από τα μαλλιά. Η τρομάρα μας ήταν τόση που δεν ξέρω πόση ώρα μετά τα απόνερα μείναμε στον βράχο με τις πεταλίδες. Μετά βουτήξαμε και όλο μου το κορμί έτσουζε. Είχα κατακαεί.

Πολλές φορές νοσταλγώ μία εικόνα:

Κάτω δεξιά από την Πορτάρα, υπάρχει ένα μικρό αυτοσχέδιο σκαλοπάτι, σαν λάξεμα μέσα στον βράχο. Ο μύθος λέει ότι η Αριάδνη αυτοκτόνησε από τον βράχο της Πορτάρας μόλις κατάλαβε ότι ο Θησέας δεν θα επέστρεφε να την πάρει ποτέ.
Για κάποιο λόγο ήμουν πεπεισμένη ότι αυτό το σκαλοπάτι ήταν το μέρος που περνούσε ώρες η Αριάδνη αγναντεύοντας το πέλαγο, για κάποιο σημάδι του Θησέα. Και όταν κατάλαβε πως δεν θα έρθει ποτέ, έπεσε από εκεί, στο μαύρο Αιγαίο κάποια νύχτα. Φυσικά, ένας άλλος μύθος λέει, πως ο Διόνυσος παντρεύτηκε εκεί την Αριάδνη και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Αλλά το ότι επιλέγω να βάλω πρώτα τον άλλο, κάτι μάλλον λέει…

Είχα καθίσει σε αυτό το σκαλοπάτι κάμποσες φορές σχεδόν κρυφά από όλους τους υπόλοιπους. Δεν ήθελα να με δουν και μου πάρουν την κρυψώνα. Αισθανόμουν σαν να μπορούσα να κουμαντάρω τα πάντα: Τη θάλασσα, πότε θα έδυε ο ήλιος και πότε θα έβγαινε το φεγγάρι. Την νοσταλγώ αυτή τη μικρή μου κατάκτηση.

Η Νάξος παρέχει πολλά υλικά για όνειρα και ιστορίες. Ειδικά για ψυχές που παίρνουν στα σοβαρά όσα διαβάζουν στη λογοτεχνία.

naxos_kalitera_nisia_2015

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s