Χωρίς editing

Όλη η μαγεία της ζωής μου κρύβεται σε εγκατελειμμένα κάστρα.

Βρήκα μια φωτογραφία του ’94, μάλλον, δεν είμαι και πολύ σίγουρη. Την έχω βγάλει εγώ, 14 λογικά χρονών – αν υποθέσουμε ότι έχει βγει το ’94 -από το παράθυρο του σπιτιού της κολλητής μου, της Χριστίνας. Τα χρόνια εκείνα παραθέριζα στη Νάξο. Πολλά έγιναν στη Νάξο. Ίσως, σκέφτομαι, περισσότερα απ’ ό,τι συνειδητοποιούσα τότε. Ίσως, σκέφτομαι, αυτό που πίστευα τότε να ίσχυε. Και απλά μετά, λόγω κατάφορης πραγματικότητας, να έπρεπε να πιστέψω ότι είναι αλλιώς. Να πλανέψω τον εαυτό μου. Αλλά η αλήθεια είναι μία. Τα παλιά κτίρια, κάστρα, φρούρια, πολεμίστρες, οι πύργοι, οι πυργίσκοι, οι προμαχώνες, όλα αυτά, είναι μαγικά μέρη. Μαγικά σημαίνει και λίγο τρομακτικά. Μυστηριώδη. Χωρίς να ξέρεις τι γίνεται. Τι συμβαίνει. Απλά νιώθεις κάτι.
Το Κάστρο της Νάξου με έκανε να νιώθω κάτι. έχω χρόνια να το επισκεφτώ αλλά βρήκα αυτή τη φωτογραφια του ΄94. Τότε, που ήμουν 14. Και είχα πάει για διακοπές στη Χριστίνα με τη μαμά της. Και μετά ήρθε η μαμά μου. Κι εμείς διαβάζαμε για τον King of the Castle. Και απέναντί μας ήταν αυτό το μαγικό οίκημα. Το Κάστρο. Η Καστροπολιτεία. Η Σχολή των Ουρσουλίνων.
Μετά πάλι Νάξος, ένα ταξίδι με σκουτεράκι στο νησί, πάλι κάστρα, στάσεις, φιλιά, υποσχέσεις, τίποτα, όλα, πάλι σκουτεράκι, χιλιόμετρα, όλα, τίποτα, έρωτας, τίποτα.
Όλη μου η παιδικότητα έμεινε σε αυτή τη φωτογραφία. Η αφελής μαγεία των πάντων.
Είναι σκληρό να μεγαλώνεις όντας μονίμως 14. Είναι απάνθρωπο να μεγαλώνεις και να χάνεις γονείς, φίλους, την παιδική σου εικόνα από την φωτογραφία των 14. Είναι άβολο να χαζεύεις τα κάστρα, τις πολεμίστρες, τον Ερωτόκριτο, το θέατρο, τον Σαίξπηρ, για να βρεις την αίσθηση των 14. Ή καλύτερα για να την διατηρήσεις.
Εγώ όμως ξέρω ότι όλη μου η ουσία βρίσκεται κλειδωμένη στο Κάστρο της Νάξου. Αρκεί απλά να πάω και να ανοίξω το πίσω πορτάκι. Και να βγουν γέλια, μιμήσεις, φιλιά με αγνώστους, που πίστευα γνωστούς, ανακαλύψεις, αποκαλύψεις, η ζωή η ίδια. Γιατί, ορισμένες φορές η ζωή είναι το άγνωστο. Άλλες, το απόλυτα γνωστό. Σκατά.
Όλα κλείνονται εκεί. Αλήθεια σας λέω.
Σαν τεράστιο μαυσωλείο. Δεν βγαίνουν. Δεν μπορούν να βγουν. Μόνο να τα επισκεφτείς μπορείς.
Ακόμα και το γέλιο της μάνας μου, όταν έτρωγε πάστες με τη μαμά της Χριστίνας στη Χώρα, εκεί είναι. Όλα είναι εκεί.
Το μαρτυρούν οι φωτεινές κουκίδες κάτω αριστερά.

Μακάρι να ξημέρωνε πάντοτε φωτεινές κουκίδες….20151206_235953

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s