Mysteries of Love

[Στου Δεληολάνη, Συγγρού, περασμένη ώρα]

 

“Πώς μπορεί να παχαίνει γυναικεία, ενώ είναι άντρας;”

Τρυπούσε μία ακόμα πατάτα φούρνου. Την τρυπούσε. Δεν την τσιμπούσε. Την τρυπούσε με το πηρούνι του πέρα ως πέρα, κρατώντας το λίγο άκομψα, λίγο άγαρμπα, σαν να πεινούσε πολύ, σαν να ήταν ο μόνος τρόπος που είχε μάθει, σαν να μην του είχαν μάθει καθόλου τρόπους, καθόλου κομ ιλ φώ. Πολύ αγορίστικα, για να το πω απλά. Τον κοιτούσε επίσης πολύ αγορίστικα. Αλλά όχι με τον ίδιο αγορίστικο τρόπο που κρατούσε το πηρούνι. Τον κοιτούσε σαν παρθένο αγόρι. Σαν αγόρι που δεν ξέρει. Άπειρο.
Όμως δεν ήταν. Άπειρο. Ψωνίζεται στη Συγγρού. Οπότε, άπειρο δεν είναι σίγουρα.

Τον κοιτάζω που τον κοιτάζει.

Μπήκαν μαζί στου Δεληολάνη, πήγαν απευθείας στη βιτρίνα με τα φαγητά. Ο κύριος με το μαλλί – πώς να το περιγράψω; Μου θύμισε μαλλί Mister Εθνικά Μπούτια στις αρχές της καριέρας του – ασύμμετρες ουρές – φουσκωμένη κορυφή – μυτάκια μπροστά στο μέτωπο – πολύ λακ. Ο κύριος με το μαλλί στέκεται μαζί με τον νεαρό μπροστά από την βιτρίνα του Δεληολάνη και κοιτάζουν τα αχνιστά φαγητά. Καθώς σκέφτονται τι να πάρουν, ο κύριος με το μαλλί, τον αγκαλιάζει απαλά από τη μέση. Ανεπαίσθητα το χέρι του κατεβαίνει στον κώλο του νέου και τον χαϊδεύει. Με το άλλο χέρι κάνει μία κίνηση μεγαλειώδη, που μεταφράζεται “πάρε ό,τι θες μανάρι μου, εγώ είμαι εδώ”. Έχω την αίσθηση ότι μπορεί να του αγοράσει όλο το μαγαζί.

Κάθονται. Το αγόρι που ψωνίζεται κοιτά τον άντρα με το μαλλί απέναντί του. “Πώς μπορεί να παχαίνει σαν γυναίκα ενώ είναι άντρας;” Είμαι σίγουρη ότι αυτό σκέφτεται. Γιατί είναι αυτό που σκέφτομαι εγώ. Δεν μένω στο ότι ο κύριος με το μαλλί φοράει κολάν. Ούτε στα στολισμένα με δαχτυλίδια χέρια του. Ούτε στο κραυγαλέα απαστράπτον μαϊμού ρολόι του. Ούτε στο ότι στην πλάτη του διακρίνεται αυτή η τόσο γνώριμη γραμμή του σουτιέν. Αυτή η γραμμή του σουτιέν που κόβει τόσες και τόσες τροφαντές κυρίες. Δεν τα σκέφτομαι αυτά. Αυτά είναι μία επιλογή.

Αλλά το πάχος; Πώς γίνεται να παχαίνεις σαν γυναίκα, ενώ είσαι άντρας;

Είναι δυνατόν το σώμα σου να έχει λάβει τέτοια εντολή από το νου σου και να ακολουθεί αυτό που σκέφτεσαι; “Νιώθω γυναίκα, έχω αποφασίσει να είμαι γυναίκα, θα παχαίνω σαν γυναίκα”. 

Η γλυκιά σερβιτόρα του Δεληολάνη τους σερβίρει ακούραστα. Το κουβέρ. Τις σαλάτες – από μία ο καθένας – τα κυρίως πιάτα τους. Κρέας. Με πατάτες φούρνου. Ωραίες πατάτες φούρνου. Πιασάρικο φαγητό. Το αγόρι τρυπάει τις πατάρες φούρνου και χαζεύει τον κύριο απέναντί του, ο οποίος μιλάει ακατάπαυστα. Τον κοιτάζει. Και εγώ τον κοιτάζω που τον κοιτάζει. Και ανακαλύπτω ότι

τον κοιτάζει με λατρεία

και σίγουρα με μια απορία

προς τον εαυτό του;

προς τον κύριο;

προς την ζωή την ίδια;

Όχι.

Είμαι σίγουρη.

Απορεί για το πώς μπορεί να παχαίνει γυναικεία, ενώ είναι άντρας. Είναι το μόνο που βρίσκει αξιοπερίεργο επάνω του.

Τα μυστήρια του έρωτα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s